CINCO POETAS
GALEGAS CINCO POETAS GALEGAS
Traduções de LILIA
AGUSTÍ RANGEL ANTAS BOTELHO
Daquelas
que cantan as pombas i as frores
todos din
que teñen alma de muller.
ROSALÍA DE
CASTRO
ANA ROMANÍ (Noia, 1962)
|
Belas irmás, subide ás máis
firmes rochas. EDITH
SÖDERGRAN Camiñan descalzas polas rochas, pantasmas de sal habitan as sombras, saben que as últimas mareas esqueceron na praia os restos do naufraxio. As mulleres recollen cada noite os tesouros de auga, líquidos e fráxiles, rebélanse contra a Historia, constrúen co mar as estatuas que nunca permanezan. As mulleres de sal, con argazos de sombras, xorden das últimas mareas e tecen tesouros de auga cada noite contra a Historia. Elas, que saben que o efémero permanece. |
Belas irmãs, subi às mais firmes rochas. EDITH SÖDERGRAN Caminham descalças pelas rochas, fantasmas de sal habitam as sombras, sabem que as últimas marés esqueceram na praia os restos do naufrágio. As mulheres recolhem cada noite os tesouros de água, líquidos e frágeis, rebelam-se contra a História, construem com o mar as estátuas que nunca permaneçam. As mulheres de sal, com sargaços de sombras, surgem das últimas marés e tecem tesouros de água cada noite contra a História. Elas, que sabem que o efémero permanece. |
CHUS PATO (Ourense, 1955)
|
[...] porque o que busquei na nenez non era o meu
reflexo senón esa alianza dos que sobrevivistes coa
derrota esa alianza na que se centrou toda a nosa traxedia toda determinación toda impotencia así: a Poesía o colapso a desmemoria acoutar o drama saberse fillos de pais moralmente inadecuados da súa negativa a dicir da súa perturbación da súa orixe e pois que non se rompeu o espello senón que nos foi dado roto de antemao e logo esgazou de novo en nós nós: aqueles que tivemos que recobrar o mar porque todas as pontes foran rotas nos vasos nos elixires nos soños na memoria a historia que narran os papiros de Orfeo a historia dunha identidade imposíbel un novo Hades propicio se algún día un deus pousou a súa mao na nosa boca a claridade desa luz a
escrita. |
[...] porque o que procurei na infância não era o meu
reflexo mas essa aliança dos que sobrevivestes com a
derrota essa aliança em que se centrou toda a nossa
tragédia toda a determinação toda a impotência assim: a Poesia o colapso a desmemória confinar o drama saber-se filho de pais moralmente inadequados da sua recusa em falar da sua perturbação da sua origem e posto que não se quebrou o espelho antes nos foi dado quebrado de antemão e depois fendeu-se de novo em nós nós: os que tivemos de recuperar o mar porque todas as pontes foram quebradas nos copos nos elixires nos sonhos na memória a história que narram os papiros de Orfeu a história de uma identidade impossível um novo Hades propício se algum dia um deus pousou a sua mão na nossa
boca a claridade dessa luz a escrita. |
EMMA COUCEIRO (Lugo, 1977)
|
Por ser palabra e só palabra antes de soterrar e afundir a lingua e as entrañas com esse ademán de só unha. Para encher as horas e desentrañar. Porque son eu desmemoriando a voz, caendo por min sen sentilo mentres caio. Porque non sei esta autodestrucción na pel máis
alá de só unha. Só unha e aínda non sei cántos poemas cántos. |
Por ser palavra e só palavra antes de soterrar e afundar a língua e as entranhas com esse gesto de só uma. Para encher as horas e desentranhar. Porque sou eu a desmemoriar a voz, a cair por mim sem o sentir enquanto caio. Porque não sei esta auto-destruição na pele para
além de só uma. Só uma e ainda não sei quantos poemas quantos. |
MARÍA DO CEBREIRO (Santiago de Compostela, 1976)
|
A memoria
é o espacio da reapropiación. Vivo para
contalo. Gardo tódalas fotos para as
que me pediron que sorrira. Agora me
decato de que endexamais prescindín do trazo,
da impiedade. Porque a
caligrafía consiste na ilusión de que non nos torcemos. Nin os
cadernos rubio darían ocultado que o
carbón mancha a pel e que a
mina se crava con frecuencia no
páncreas do inimigo. Agás no
teu. Arrincáronche os ollos e iso faite inmortal. (entón
ela abateuse prostrándose por terra e díxolle: –¿por que atopei benquerencia ós teus ollos para
reparares en min, sendo
como son unha
estranxeira?) |
A memória
é o espaço da reapropriação. Vivo para
o contar. Guardo todas as fotografias para as
que me pediram que sorrisse. Agora
apercebo-me de que jamais prescindi do traço,
da impiedade. Porque a
caligrafia consiste na ilusão de que não nos entortamos. Nem os
cadernos rubio poderiam ocultar que o
carvão mancha a pele e que a
mina se crava com frequência no
pâncreas do inimigo. Excepto
no teu. Arrancaram-te os olhos e isso faz-te imortal. (então
ela pôs-se a seus pés prostrando-se na terra e disse-lhe: – porque
é que encontrei afeição nos teus olhos para os
fixares em mim, sendo
como sou uma
estrangeira?) |
OLGA NOVO (Lugo, 1975)
|
indíxena. balbordo fondo da fonte. inscrición a toda marxe. poema das orixes. eu, remotísima, quíxente coma se foses un adorado deus, tiven o teu son metido nunha cuncha e logo trateite coma o fósil dunha planta
delicada. os primeiros ritos levaron o teu nome e graveite a lume na pel da barriga dos bisontes. e ti non eras máis que a lei da selva: morderás com paixón toda a carne que comas e desexarás morrer a mans da fera máis tenra. |
indígena. rumor profundo da fonte. Inscrição por toda a margem. poema das origens. eu, remotíssima, amei-te como se fosses um adorado
deus, tive o teu som metido numa concha e depois tratei-te como o fóssil de uma planta
delicada. os primeiros ritos levaram o teu nome e gravei-te com lume na pele da barriga dos
bisontes. e tu não eras mais do que a lei da selva: morderás com paixão toda a carne que comeres e desejarás morrer às mãos da fera mais terna. |